Styl rozwijał się dziesiątego do trzynastego wieku w wielu krajach Europy. Związane to było ze średniowiecznym uniwersalizmem. Charakterystyczny dla tego stylu jest to , że jest bardzo łatwo rozpoznawalny. Budynek składa się z prostych brył geometrycznych najczęściej są to prostopadłościany , sześciany i walce. W budownictwie charakterystyczne są kształty budynków ponieważ każdą z wymienionych brył można łatwo rozpoznać. Nakryte są " osobnymi" dachami.
Biorąc pod uwagę wnętrze budynków to poszczególne jego części np. nawy, kruchty czy chóry różnią się od siebie wielkością , wysokością i innymi parametrami np. łukami. Plan wewnętrzny składa się z kwadratów , które są powielane a proporcje to proste zależności matematyczne. Przykładowo nawa główna jest zawsze dwa razy szersza od nawy bocznej. Charakterystyczne dla romanizmu są biforia i triforia oraz gzymsy arkadowe służące za ozdoby. Są przypuszczenie , że budowniczy budując posługiwali się Pismem Św. jak wyznacznikiem wymiarów poszczególnych elementów. Przykładem jest Kolegiata w Tumie. Rozwijał się od szesnastego do osiemnastego wieku. Przykładami budowli są dobrze wszystkim znane Bazylika św. Piotra i Plac św. Piotra. Ten styl opiera się na wzorcach klasycznych. Wszelkie płaszczyzny są bogato zdobione m.in. rzeźbami i malunkami. Całość wnętrz sprawia wrażenie natłoku. Celem artystów było przyciągnięcie wiernych do świątyń, ozdobność kościołów to jeden z zamiarów ruchu kontrreformacji. Budowle budowane są na podstawie prostokąta z nawą poprzeczną na planie krzyża łacińskiego. Budowle świeckie budowane były na planie litery U. W pałacach pojawiły się dziedzińce, półkoliste absydy, płytkie prezbiteria. Zamiast naw bocznych pojawiły się pary bocznych kaplic. Polecamy: Windy Poznań Namioty handlowe okna dolny śląsk goedkoopste Instalacja wodna projekty domów portal komputerowy
2012 © Architektura świata