Architektura świata

Zaprojektowany z myślą o Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie w roku 2008. Odbyły się na nim konkurencje lekkoatletyczne jak równie ceremonie otwarcia i zamknięcia igrzysk. W 2002 roku ogłoszono wielki przetarg na jego budowę, ostatecznie zwyciężyła szwajcarska firma architektoniczna Herzog & de Meuron. Obecnie na stadionie nie ma żadnych rozgrywek , Aden klub nie może sobie na to pozwolić ze względu na koszty. Stadion jest udostępniony dla zwiedzających , w ten sposób właściciele starają się złagodzić straty. W czasie igrzysk mógł pomieścić dziewięćdziesiąt tysięcy widzów natomiast po igrzyskach zmniejszono objętość do osiemdziesięciu tysięcy. Budowa obiektu rozpoczęła się w styczniu 2003 roku. W marcu 2004 roku , mogliśmy już podziwiać konstrukcję stadionu , która robi imponujące wrażenie. Zaś dokładnie cztery lata później miała miejsce ceremonia otwarcia obiektu. Tuż przed jego otwarciem w styczniu 2008 roku , zachodnie media podały o tragicznym wypadku w wyniku którego zginęło dwóch robotników. Stadion może pomieścić obecnie ponad czterdzieści dwa tysiące widzów. Został oddany do użytku dwudziestego ósmego kwietnia 1877 roku. Przez pierwsze dwadzieścia osiem lat swojego istnienia był wyłącznie stadionem lekkoatletycznym. Nazwa ma swe korzenie w potoku „Stanford” , który można jedynie znaleźć na osiemnastowiecznych mapach Londynu. Przez 77 lat klub i stadion należał do rodziny Mears, jednak budowa nowej trybuny w latach siedemdziesiątych , błędny kosztorys niemalże spowodowały bankructwo Chelsea. Na początku lat osiemdziesiątych klub przejął Ken Bates , który posiadał klub aż do epoki Romana Abramowicza. ( 2003). Bates sprawił , że stadion stał jednym z najnowocześniejszych obiektów na Wyspach i w Europie. Dookoła stadionu mieści się tak zwana Chelsea Village , czyli kompleks handlowo- usługowy , w którego skład wchodzą bary , hotele , kluby , restauracje. Średnia na tym stadionie wynosi ponad trzydzieści dziewięć tysięcy widzów. Obiekt godny pozazdroszczenia, ze względu na ciekawy sposób zagospodarowania. Stare Wembley został zbudowane w roku 1923 , otwarcia dokonał król Jerzy V. Gościł on lekkoatletów podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich w Londynie w 1948. Wszystkie mecze finałowe Pucharu Anglii do roku 2000 były rozgrywane na tymże obiekcie. Wiele koncertów gwiazd światowego formatu odbyło się na tym obiekcie. Należą do nich The Rolling Stones w 1985 oraz dwa koncerty zespołu Queen w 1986( były one kampanią na rzecz walki z AIDS). Ostatni mecz na Starym Wembley rozegrano jesienią dwutysięcznego roku , była to towarzyska potyczka Anglii i Niemiec, zakończona zwycięstwem tych drugich jeden do zera. Stary obiekt został wyburzony w roku 2003 , budowa ukończona została w 2006. Pierwszy oficjalny mecz rozegrano w marcu 2007 roku pomiędzy młodzieżowymi reprezentacjami Anglii i Włoch. Pojemność wynosi dziewięćdziesiąt tysięcy miejsc. Rekordowa frekwencja wynosi ponad osiemdziesiąt dziewięć tysięcy osób na meczu o Puchar Anglii w 2007 roku. Charakterystyczny dla stadionu jest ogromny metalowy łuk rozpostarty nad stadionem.

Architektura krajobrazu jako odrębna dziedzina powstała dopiero pod koniec XIX w. Jednak już dużo wcześniej człowiek starał się mniej lub bardziej zmieniać swoje otoczenia, nie poprzez budowle, ale poprzez odpowiednie kształtowanie terenu i zieleni. Współcześnie, jednym z najważniejszych zadań architektów krajobrazu jest tworzenie parków oraz skwerów różnej wielkości, a więc wkomponowywanie oaz zieleni w zabudowania miast. Najciekawszym, a jednocześnie najbardziej kontrowersyjny miejscem działalności specjalistów tej dziedziny jest obecnie Dubaj. Realizuje się tutaj projekty na gigantyczną skalę, przemieniając tereny pustynne w wysoce zurbanizowane, zielone miasta, oczywiście pochłania to ogromne nakłady finansowe. Niezwykle ekscentryczne pomysły, jak sztucznie usypane wybrzeże w kształcie palmy lub atol sztucznych wysepek tworzących miniaturową mapę świata, budzą niesmak wielu fachowców. Szczególne wątpliwości wzbudza aspekt ekologiczny tych działań, ponieważ dbałość o środowisko jest bardzo ważnym aspektem architektury krajobrazu. Polscy architekci wcale nie są daleko w tyle za czołówką światową. Do najbardziej poważanych w kraju i na świecie należy Stefan Kuryłowicz. Najczęstszym obiektem jego działalności są biurowce oraz apartamentowce, z których najsłynniejsze to biurowiec Fuji Film oraz Fokus Filtrowa. Kuryłowicza nie bez powodu określa się mianem „najbardziej zajętego architekta w Polsce”. Równie uznanym twórcom jest Romuald Leogler, prowadzący w Austrii własną pracownię projektową. Do jego najbardziej znanych dzieł ostatnich lat należą gmachy Filharmonii Łódzkiej oraz Opery Krakowskiej. Obaj powyżsi twórcy są laureatami Honorowej Nagrody SARP (Stowarzyszenia Architektów Polskich). Do niezwykle obiecujących architektów młodego pokolenia należy Robert Konieczny. Projekty jego domów zdobyły wiele prestiżowych nagród na świecie, m.in. w konkursie International Architecture Awards w 2008 roku. Najciekawsze jego dzieła to Dom Atrialny, Dom Otwarty oraz Dom z Kapsułą. Możemy być spokojni, w dziedzinie architektury Polacy nie oddają pola światu.