Styl eklektyczny
Występował w dziewiętnastym wieku w architekturze, charakteryzuje się swobodnym łączenie styli w sztuce. Oznacza to łączenie wszystkich popularnych stylów w przeszłości, dodając pewne elementy, dodając do nazwy przedrostek „neo-”. Z czasem zaczęło to ustępować pewnemu porządkowi , dzięki czemu pewne rzeczy można było dostrzec gołym okiem. Przykładami są Statua Wolności w Nowym Jorku, Teatr imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie , Kryształowy Pałac w Londynie, Pałac Izraela Poznańskiego w Łodzi , słynna Wieża Eiffla w Paryżu, Ratusz w Nowym Sączu, Słowacki Teatr Narodowy i Reduta czyli budynek Filharmonii w Bratysławie na Słowacji. Eklektyzm to jeden z wielu styli w ówczesnym czasie w architekturze. Okres charakteryzował się występowaniem wielu pochodnych od stylów występujących we wcześniejszych wiekach. Niektórzy uważali , że takie kopiowanie nie prowadzą do niczego co w następnie doprowadziło do kryzysu w sztuce, jednak na jakiś czas eklektyzm znalazł swoje miejsce w duszach wielu artystów. Styl rozwijał się od połowy wieku dwunastego do końca wieku czternastego. Przykładami mogą być : Brama Holsztyńska w Lubece oraz Bazylika St. Denis. Bardzo charakterystyczne dla budowli tego stylu jest tzw. sklepienie krzyżowo-żebrowe. Ponadto istotnym elementem jest Łuk ostry, składający się z odcinków dwóch kół. Dzięki łukowi i nowemu sklepieniu możliwe było projektowanie nowatorskich naw jak na owe czasy. Filary w gotyku nie są tak obciążone ponieważ na zewnątrz znajdują się ( istotna cecha gotyku) wieże sił. Obciążenie przenosi się łękami przez sklepienie aż na zewnątrz. Kościoły posiadały dwuwieżowe fasady z przedsionkiem. Ideą ludzi były kościoły doskonale oświetlone dlatego też małe romańskie okna zostały zastąpione dużymi oknami czyli witrażami. Przedstawiały one zazwyczaj wizerunki świętych bądź sceny biblijne. Kolumny w gotyku są cienkie, cechą gotyku jest wertykalizm. Gotyk jest jednym z najbardziej inspirujących stylów w sztuce, wiele jego cech było wykorzystywanych w późniejszych epokach.
Rozwijał się w połowie osiemnastego wieku w wielu krajach Europy , była to reakcja na barokowy nadmiar w sztuce. Przykładami klasycystycznej architektury są Belweder w Warszawie oraz Pałac w Wodzisławiu Śląskim. W budowlach występuje harmonia , symetria. Kolumny miały porządki nawiązujące do swych antycznych odpowiedników. W wielu przypadkach kultura antyczna była wręcz duplikowana. Budowano na planie prostokąta , koła bądź zwartym. Charakterystyczne były tympanony , pilastry oraz kolumnady i portyki, ponadto wszystkie linie w klasycyzmie były proste. Zdobnictwo jest stonowane , stosowano girlandy , wieńce , wazony. Kościoły pokryte kopułami , budowane na planie koła. Klasyczne pałace są raczej niskie, podłużne , część środkowa jest wysunięta zakończona jest portykiem. Podobnie jak w renesansie okres ten nawiązuje do starożytności. Okres ten kończył się około roku 1815 roku jednak jako tło funkcjonował jeszcze przez cały następny wiek. Nazywamy te tendencję neoklasycyzmem, to dalsza forma klasycyzmu. Modernizmem nazywamy prąd w architekturze i ogólnie pojętej sztuce od roku 1918 do lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Ciężko jednoznacznie określić , zdefiniować, bowiem modernizm wyznaczał tylko pewne myśli , nadawał kierunki , zaś sam w sobie nie był stylem. Przykładami tego prądu to budynek Bauhausu w Dessau-Roblau oraz budynek Giełdy amsterdamskiej, Hala Stulecia we Wrocławiu, dom pani Schroder w holenderskim Utrechcie, Domy Langego i Esthersa w Krefeld, parlament w Brasilli, budynek filharmonii berlińskiej. Wedle modernistów podstawowym warunkiem jaki musiał spełniać każdy musiała być jego funkcjonalność. Moderniści budowali wiele obiektów użyteczności publicznej np. mosty , osiedla, budynki instytucji publicznych, parki i ogrody. Tendencje modernistyczne odcisnęły olbrzymie piętno na współczesnej sztuce. Najsłynniejszymi amerykańskimi budowlami modernistycznymi są Empire State Building oraz budynek Chryslera , który jest jednym z najbardziej charakterystycznych obiektów w Nowym Jorku. Z powodu rozbieżności , trudno jest określić lata rozkwitu tego stylu , w wielu krajach następował on w różnych okresach. Zawsze jednak występował po epoce średniowiecza. Przykładami tego stylu mogą być ratusz w Lejdzie (Holandia) i zachodnie skrzydło Luwru. W tym okresie wybudowano wiele pałaców. To co jest charakterystyczne dla epoki to rozwój boniowania czyli ciekawego sposobu ozdabiania i wykańczania okien. Widoczny jest wzrost zapotrzebowania na budowle świeckie, cała epoka koncentruje się przecież na człowieku ( humanizm). Powstało wiele budynków użyteczności publicznej i rezydencji. Architektura tego okresu nacechowana jest harmonią , prostotą i zwartością planu. W kompozycji przeważa linia pozioma. Rytm nadawany jest przez gzymsy , balustrady i schody. Kopuły zastępują wieże a nasypy ziemne zastępują wały obronne. Bez wątpienia styl jest urzekający, nie ma w nim niczego w nadmiarze, wszystko jest doskonale proporcjonalne. Budowano kościoły na planie centralnym bądź układzie podłużnym.