Matematyka w greckiej architekturze
Wzorem podstawowego typu świątyni był megaron, czyli prostokątny budynek jednoizbowy z przedsionkiem. Budynek taki funkcjonował w kulturze mykeńskiej będą tzw. domem władcy. Pierwsze świątynie budowane były z drewna lub cegły. Miało to miejsce w okresie archaicznym. Wraz z biegiem czasu, główny budulcem świątyń stał się kamień. Dzięki niemu świątynie stały się dużo bardziej monumentalne. Świątynia, podobnie jak w chrześcijaństwie, była domem pewnego bóstwa, jednak domem do którego nikt nie miał wstępu. Nie spełniała ona jednak roli domu modlitwy i osoby modlące się nie miały do niej prawa wstępu. Wierni gromadzili się przed świątynią i czcili posąg boga, który widoczny był przez otwarte drzwi. Z tego właśnie powodu stawiany był duży nacisk na zewnętrzny wygląd świątyń, gdyż mało kto oglądał je wewnątrz. Dodatkowo świątynie były stawiane na trzystopniowym podwyższeniu, które nadawało jej wspaniałej majestatyczności. Świątynie to wyjątkowo charakterystyczny budynek z architektury greckiej. To odpowiednia symetria oraz proporcje elementów danej budowli greckiej sprawiają, że są one tak wyjątkowo piękne. Podłożem tego jest oczywiście matematyka i to dość skomplikowana jak na tamte czasy. Modułem stosowanym do tego typu obliczeń matematycznych była szerokość tryglifu, czyli prostokątnej płytki znanej z fryzu doryckiego. Modułem takim mógł być również promień kolumny mierzony przy jej podstawie. Do czego służyły te moduły? Można to przedstawić na prostym przykładzie. Wysokość kolumny budynku tworzonej w porządku doryckim musiała mieć od 8 do 14 takich modułów. Jej wysokość w porządku jońskim to od 16 do 19 modułów. Jest to więc zwykła proporcja, która prowadzi do wspaniałych złudzeń optycznych. Również sama prostota konstrukcji daje wrażenie wspaniałej harmonii. Harmonia ta wynika także z równowagi jaka jest zachowana pomiędzy elementami pionowymi i poziomymi w konstrukcji danej budowli. O dobrym smaku ówczesnych budowniczych świadczy fakt, że budowlami przez nich tworzonymi świat zachwyca się po dziś dzień, a przecież mamy już 21 wiek.